ฮานอย

3 ม.ค.

แม่สาว “นักศึกษา”
เธอปรากฏกายกลางถนนสายเล็ก
ส่งเสียงเจื้อยแจ้วแข่งกับแตรรถนานาชนิด
ฉันแหงนหน้าทำมุม 20 องศา สบสายตาเธอ
แล้วเราก็เดินทางฝ่าสายลมไปด้วยกัน
ระหว่างทาง
ฉันไม่มีอารมณ์ร่วมอะไรเลย
กับพิพิธภัณฑ์โปรปะกันดาเหล่านั้น
แต่ฉันรู้สึกรู้สาเมื่อเธอแสร้งนำตัวมาอิงแอบในห้องนิทรรศการแสนจืดชืด
ฉันหวั่นไหวเมื่อผมยาวสลวยของเธอปลิวสยายมาสัมผัสใบหน้ายามซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์
ฉับพลัน เธอก็หายไป
ทิ้งเศษซากอาวุธยุทโธปกรณ์อันปรักหักพังจากสงครามเวียดนามไว้ดูต่างหน้า
แม่สาว “นักศึกษา”
เธอดูดกลืนความฝันของนักเดินทางฝึกหัดอย่างฉัน
ไปเสียครึ่งหนึ่ง

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: