อ่าวฮาลอง

3 ม.ค.

เราไม่รู้จักกัน
ขณะกำลังนั่งรอรถโดยสาร
ระยะห่างไม่ถึงครึ่งเมตรกับระยะเวลา 3 ชั่วโมงครึ่ง
ไม่ได้ทำให้เราคุ้นเคยกันมากขึ้น
การรอนแรมบนเรือไม้ที่กำลังแล่นฝ่าหมอกหนา
ก็ไม่ต่างอะไรกับการเดินทางของความสัมพันธ์อันพร่าเลือน
เธอรู้แค่ว่าฉันเป็นคนไทย
ฉันแอบได้ยินว่าเธอเป็นชาวเวียดนาม
ผู้เดินทางท่องเที่ยว “ภายใน” ราว “คนนอก”
จากบทสนทนาระหว่างเธอกับตาแก่หน้าตาคล้าย “อัฟราม แกรนท์” คนนั้น
ความรักมันคงลึกลับดังช่องโพรงสลับซับซ้อนในถ้ำ
ความพยายามจะเป็นคนรักของใครสักคนมันคงเหนื่อยยาก
เหมือนทัวริสต์ร่างกายอ่อนแอผู้ทะเยอทะยานจะไต่บันไดลื่นชันขึ้นสู่ผาสูง
เมื่อพบเห็นแสงสว่างด้านบน
ทุกอย่างก็ว่างเปล่า
เธอก้าวเท้าเดินจากไปอย่างรวดเร็วบนถนนมาเมย์
ฝากรอยสะกิดตรงแขนขวา ณ เวลา 19 นาฬิกา
ไว้เป็นนามธรรมเบาบางแห่งความทรงจำและห้วงคนึงหา

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: